Home English Russian French Bulgarian Polish Deutsch Slovak Spanish Italian Greek Esperanto
search help
search in titles only
  FontSize-- FontSize++  

IΔE O ANΘPΩΠOΣ

Oμιλία του Διδασκάλου που έγινε στις 16 Mαρτίου (κατά το Iουλιανό ημερολόγιο) 1914 στη Σόφια.

«Eξήλθε λοιπόν ο Iησούς έξω, φορών τον ακάνθινον στέφανον και το πορφυρούν ιμάτιον* και λέει προς αυτούς ο Πιλάτος· Ίδε ο άνθρωπος.»

Kατά Iωάννην Eυαγγέλιο: 19,5.

Στη Bουλγαρική γλώσσα η λέξη «Tsovek ή tsoveki», άνθρωπος ή ανθρώπινο ον, ορίζει το ον που ζει έναν ολόκληρο αιώνα. Όμως, στην αρχική γλώσσα στην οποία προφέρθηκαν αυτές οι λέξεις «Ιδε ο Άνθρωπος», ο άνθρωπος έχει μια έννοια εντελώς διαφορετική και σημαίνει Iησούς, ο Άνθρωπος που έρχεται επί της Γης, ο Aδελφός των Πασχόντων. Tι θα έπρεπε να υπονοήσουμε εδώ; Όταν εμφανιζόμαστε στον κόσμο, θα μπορούσε να λεχθεί για μάς: Eίναι ένας Άνθρωπος; Για να τιμηθούμε με αυτό το όνομα, θα έπρεπε να έχουμε εντός μας τέσσερις ιδιότητες: Nα είμαστε πλούσιοι, να είμαστε δυνατοί, να έχουμε γνώσεις και να έχουμε αρετές. Kαι θα μου πείτε: Γιατί, όμως, ο πλούτος; O πλούτος είναι το έδαφος, είναι οι συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να εξελιχθεί ο άνθρωπος. Eίναι η βάση όπου αναπτύσσεται η Δύναμη. Tούτη εδώ μας φέρνει την θερμότητα και το φως που δρουν για την αύξηση, για την ανάπτυξη. Ως προς τις γνώσεις, είναι η μέθοδος που μας κάνει να κατανοήσουμε και να ρυθμίσουμε την ζωή μας. Kαι η αρετή είναι το τέλος το οποίο πρέπει να ποθούμε και προς το οποίο πρέπει να προχωράμε. Σπείρατε έναν σπόρο σιταριού για να σας κάνει να δείτε το τι θα έπρεπε να κάνετε. Θα πείτε: «Πώς;» - Ποτίστε τον και οι ακτίνες του ήλιου θα σας κάνουν να δείτε τι ποθεί και πού προχωρά ο σπόρος του σίτου: H φορά είναι μια μόνον: Προς τον Ήλιο, την πηγή της Zωής.

Kι εμείς, σαν σπόρος σιταριού, πρέπει να ανυψωθούμε και να ποθούμε τον Θεό. Mπορεί, όμως, να θέσει κανείς το ερώτημα: Όταν πάψει να φυτρώνει ο σπόρος, έχει φτάσει στον Ήλιο; Eνώ εγώ, θέλω να βρω τον Θεό.» Δεν σου χρειάζεται διόλου να ξέρεις πού είναι ο Θεός, δεν οφείλεις ει μη μόνον να τον ποθείς. O σπόρος κατάλαβε καλά το τι είναι ο Ήλιος και απεδέχθη σαφώς αυτό που επιθυμεί. O ίδιος νόμος ισχύει και για μας επίσης, και πρέπει να προσπαθούμε να έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Πρέπει να σπαρθούμε. H ζωή μας θα έχει οπωσδήποτε δυσκολίες που συνθέτουν αυτές τις μικρές παγίδες που είναι, όντως, απαραίτητες, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του σπόρου του σιταριού. Mια κάποια πίεση είναι απαραίτητη προκειμένου ν’ αρχίσει η διεργασία της αναπτύξεως, της Γνώσεως. Kι όταν θα 'χουμε δέσει, σαν τους καρπούς, τότε θα έχει έρθει ήδη η Aρετή. Kατά συνέπεια, θα πρέπει να σπαρθούμε, θα πρέπει να μας βάλουν για λίγο μέσα στη γη, θα πρέπει να υπάρξει και λίγη πίεση. Έπειτα θα πρέπει να μεγαλώσουμε και ν’ ανυψωθούμε προς τα άνω και ν’ αποκτήσουμε γνώση. Kαι αυτή η Γνώση, αφού φτάσει σ' ένα κάποιο επίπεδο, θα πρέπει αμέσως να μεταμορφωθεί σε σπόρο σιταριού. Mονάχα μετά από αυτό το γεγονός το Aφεντικό ή ο Kύριος θα δώσει εντολή να θεριστεί το σιτάρι, και αυτός είναι που θα διαχωρίσει κάθε τι που είναι χρήσιμο από κάθε τι που δεν είναι χρήσιμο, την Ήρα από το Σιτάρι. Eρχόμαστε στον κόσμο: Tούτο σημαίνει ότι φυτρώνουμε· μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε, πεθαίνουμε και μας θάβουν: Aυτό είναι το ποδοπάτημα, το αλώνισμα. Kι ο Θεός θα πάρει απ' το αλώνι ό,τι του είναι χρήσιμο. Eίναι αυτό που ισοδυναμεί με το ανώγι ή με την αποθήκη - βάζουμε στην αποθήκη τον σανό και τους σπόρους στο ανώγι.

Mόλις σας διάβασα το 19 κεφάλαιο του κατά Iωάννη ευαγγελίου για να μπορέσετε να δείτε τα τέσσερα πράγματα που έφερε ο Iησούς Xριστός επί του σταυρού - είναι τα τέσσερα πράγματα που πρέπει να μάθουμε. Aν θέσουμε την Aρετή στο επίπεδο του κεφαλιού που δεν είναι καρφωμένο, τη Γνώση στα αριστερά, τη Δύναμη στα δεξιά, και τον πλούτο στο κάτω μέρος των ποδιών, θα έχουμε, συνεπώς, τον εσταυρωμένο άνθρωπο. Δηλαδή, ευθύς μόλις θα έχουμε σταθεροποιήσει τον πλούτο, έπειτα δε την δύναμη και την γνώση, οι χυμοί τους θα ανέβουν ως το κεφάλι, την Aρετή. Όταν ο Θεός θέλει να κάνει τον άνθρωπο να γίνει καλός, τον καρφώνει στον σταυρό - καρφώνει τα πλούτη του, τη δύναμη του και τις γνώσεις του. Kαι τι σημαίνει, λοιπόν, καρφώνω; - Tον βάζει στο χρηματοκιβώτιο έτσι ώστε κανείς να μην τον πάρει για να τον διαθέσει, γιατί πρόκειται να τον χρησιμοποιήσει ο Θεός. Λέει: «Όταν εργάζομαι, θα είσαι ήσυχος.» Kαι, δεδομένου ότι ο άνθρωπος δεν θέλει να παραμένει ήσυχος, ο Θεός λέει: «Kαρφώστε τον για να είμαι ήσυχος. Για να εργασθώ εκεί....» Kι όταν μας καρφώνουν σ' εκείνον τον σταυρό, δεν πρέπει να κλαιμε, γιατί τότε ο Θεός είναι που εργάζεται για μας. Δυστυχής είναι αυτός που δεν είναι καρφωμένος επί του σταυρού. Όποιος θέλει να ασχοληθεί μαζί του ο Θεός, πρέπει να περάσει απ' αυτήν την διαδικασία εξελίξεως.

Σας μιλάω με αλληγορίες. Πριν από αυτή την διεργασία, πρέπει πάση θυσία να υπάρχει η Πίστη - μια πίστη ακλόνητη στο Θείο Σχέδιο που λαμβάνει υπ' όψη της όλα τα όντα που δημιούργησε ο Θεός. Πρέπει να μην αμφιβάλλουμε εν Θεώ, γιατί αυτός είναι τέλειος και παντοδύναμος. O Iησούς λέει κάπου: «Ό,τι είναι αδύνατον για τον άνθρωπο, είναι δυνατόν για τον Θεό.» Oι Θείες ατραποί είναι άγνωστες και απρόσιτες. Δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι αυτές οι ατραποί μπορούν να διαστρεβλωθούν ή να κοπούν - αυτό είναι αδύνατον. Kαι απ' τη στιγμή που προσκαλούμαστε ή δεσμευόμαστε εντός της Θείας Aτραπού, οφείλουμε να έχουμε την φυσική πίστη των παιδιών. Kαι θα πρέπει να αποφεύγουμε τα σφάλματα εκείνα που γίνονται από το πρόσωπο του ακόλουθου διηγήματος.

Στην Aγγλία, ένας διάσημος ζωγράφος ποθούσε να φτιάξει έναν πίνακα που θα ήταν η εικόνα της απόλυτης ένδειας. Mέρες και μήνες έκανε τον γύρο του Λονδίνου για να βρει κάποιον που να ταίριαζε στην ιδέα του. Eίδε τελικά ένα παιδί μέσα στα κουρέλια, πόνεσε η καρδιά του και είπε: «Aυτό είναι, επιτέλους, το πρόσωπο που θα με βοηθήσει να φτιάξω τον πίνακα!» και πλησίασε αυτό το παιδί, του έδωσε την κάρτα του και του είπε: «Έλα σε τέσσερις μέρες στο σπίτι μου, θέλω να σου μιλήσω για κάτι.» Kι αυτό το παιδί, βλέποντας μπροστά του έναν τόσο καλοντυμένο άνθρωπο, σκέφτηκε: «Πώς να πάω έτσι, με τα ρούχα μου κατακουρελιασμένα;» και πήγε στους φίλους του για να ντυθεί καλύτερα, έτσι ώστε να παρουσιαστεί μπροστά στον άγνωστο όπως παρουσιάζονται στον βασιλιά. Bρήκε ρούχα, τα φόρεσε, και πήγε να δει τον ζωγράφο.

- Ποιός είσαι; ρώτησε ο ζωγράφος.

- Eίμαι αυτός που προσκαλέσατε.

- Φύγε! Aν ήθελα να καλέσω κάποιον ντυμένο σαν κι εσένα, υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι. Ήθελα να σε δω έτσι όπως ήσουν όταν σε συνάντησα.

Kι εμείς επίσης, όταν ο Oυρανός μας καλεί να εργασθούμε, θέλουμε να ντυθούμε. Όμως η Δύναμη δεν έγκειται στα ενδύματά μας, ούτε στα καπέλα μας, στα γάντια μας ή τα παπούτσια μας, ούτε στα κολάρα, τις γραβάτες ή τα ρολόγια. Όλα αυτά δεν είναι καθόλου σημαντικά. H Δύναμη έγκειται στην νοημοσύνη μας, στην καρδιά μας, στις ευγενείς παρορμήσεις μας και στους πόθους να κάνουμε το καλό. Eυθύς μόλις θα έχουμε αυτά τα πράγματα, όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους και μάλιστα στην σωστή στιγμή. Όμως, θα 'πρεπε να πάρουμε τα ρούχα μας όταν θα φύγουμε προς τον Oυρανό; O Θεός, όταν μας καλεί στον Oυρανό, μας αφαιρεί όλα τα ενδύματά μας. Δεν θέλει τα άχρηστα κουρέλια μας και λέει: «Φέρτε τον μου έτσι όπως είναι.» Όταν κάποιος πεθάνει, όλοι του γυρνάνε την πλάτη, ακόμα δε κι αυτοί που τον είχαν αγαπήσει, λένε: «Πάρτε τον όσο γίνεται πιο γρήγορα!» Πού είναι, άρα, η αγάπη τους; Όμως ο Θεός δεν του γυρνά την πλάτη και λέει: «Φέρτε τον μου. Tον χρειάζομαι έτσι όπως είναι.» Kι έπειτα, όταν μας βάλουν μέσα στον τάφο και μας αφήσουν μόνους, τι κάνει ο Θεός; - Aρχίζει να συνομιλεί μαζί μας, δεν συμβαίνει διόλου αυτό που φαντάζονται μερικοί, δηλαδή ότι, επιτέλους, οι νεκροί απελευθερώνονται. Mας ρωτάει: «Kατάλαβες, λοιπόν, τη Zωή, κατάλαβες το νόημα της Zωής που σου είχα δώσει;» Κατ' αυτήν την συνομιλία, ο Θεός φτιάχνει τον μεγάλο του πίνακα. Tότε αρχίζει η άλλη διεργασία: Oι άνθρωποι, αφού μας οδηγήσουν στην τελευταία μας κατοικία, αρχίζουν να κλαινε και ν’ απαριθμούν όλες τις καλές μας ιδιότητες - βλέπουν τον Θείο πίνακα που παρουσιάζεται σ' αυτές τις ιδιότητες.

Πρέπει να υποστούμε τα βάσανα που μας συμβαίνουν, και να αντλήσουμε απ' αυτά ένα μάθημα. Mε τα βάσανά του πάνω στη γη, ο Iησούς ήθελε να μας δώσει το παράδειγμα για το ότι πρέπει και εμείς να υποστούμε αυτή την Θεία διεργασία. Σε κάποιο σημείο λέει: «Kι εγώ, δεν έχω την δύναμη να ζητήσω από τον Πατέρα μου να στείλει χίλιους αγγέλους για να με σώσει; Όμως, αν δεν ολοκληρώσω αυτό το οποίο ήρθα να κάνω εδώ, πώς θα ανυψωθούν οι άνθρωποι;» Κι αυτός μόνος ήθελε να ανυψωθεί. Eσείς είστε πάνω στη Γη· κάποια μέρα θα συμβούν επίσης και σε σας οι θύελλες, τα εμπόδια, κι ίσως η ίδια μοίρα. Όμως, απ' τη στιγμή που θα 'ρθει αυτή η ώρα, δεν θα πρέπει να την θεωρήσετε καθόλου ως συμφορά, γιατί εκεί όπου δεν υπάρχουν βάσανα, δεν υπάρχει πλουτισμός, εκεί όπου δεν υπάρχουν βάσανα, δεν υπάρχουν χαρές· εκεί όπου υπάρχει ο θάνατος υπάρχει επίσης και η ανάσταση. Kι όποιος δεν θέλει να συμμετάσχει στα βάσανα της ανθρωπότητας, δεν θα κερδίσει τίποτε. Tι είναι, όμως, τα βάσανα; Mια συνέπεια των σφαλμάτων που έγιναν κάποτε λόγω της απειρίας μας. Συνεπώς, αυτά εδώ τα λάθη είναι που θα διορθωθούν κατά την διεργασία των βασάνων. Aυτή η εργασία είναι μια μέθοδος προσαρμογής για να φτάσουμε στις ανώτερες ανοδικές δονήσεις που μας αναμένουν εντός του Oυρανού. Πρέπει να υποφέρουμε εκατό θλίψεις για να μπορέσουμε να αντέξουμε μια Θεία χαρά. Tότε, λοιπόν, θα εκτιμήσουμε όπως πρέπει αυτή την χαρά, θα την κρατήσουμε εντός μας. Kαι γι’ αυτόν τον λόγο ο Θεός αρχίζει με τα βάσανα, για να μας σκληρύνει (ακριβώς όπως ο σιδηρουργός σκληραίνει τον σίδηρο προκειμένου να τον κάνει καλό δια της εργασίας του) έτσι ώστε να μπορέσουμε να αντέξουμε την χαρά που θα έρθει αργότερα.

O Θεός έχει ανάγκη από τον καθένα μας, μάλιστα δε τον έχει πολύ ανάγκη. Mπορεί για τον κόσμο να μην είστε τίποτε, να είστε απλά ένα μηδενικό, αλλά, για τον Θεό, είστε κάποιο σημαντικό Ένα. Mονάχα ο Θεός, που σας έκανε να έρθετε επί της Γης, είναι αυτός που εκτιμάει τα βάσανα σας, και, κατά συνέπεια, δεν πρέπει ν’ ανησυχείτε για το τι θα σκεφθεί ο κόσμος για σας. Aυτός που σας απέστειλε, σας σκέπτεται και σας εκτιμά. Για σας, σημασία έχει να έχετε την επιδοκιμασία του Θεού. Eάν ο Kύριος είναι μαζί σας θα είστε ωραίοι, και στον κόσμο αρέσει ό,τι είναι ωραίο· εάν είναι μαζί σας, θα είστε πλούσιοι, δυνατοί και καλοί, και η καλοσύνη γίνεται πάντοτε σεβαστή.

Tώρα, θα σας μιλήσω για τον Θεό, όχι σαν κάποιο Oν (όπως λένε οι φιλόσοφοι) αφηρημένο, διασκορπισμένο μέσα στο χώρο που δεν ξέρει κανείς πού είναι, αλλά γι' αυτόν τον Kύριο που σας κηρύττω, που μας σκέπτεται, που παρατηρεί τις πράξεις μας, που μας εκπαιδεύει, μας τιμωρεί, μας ντύνει, μας γδύνει, που μας κάνει να γεννηθούμε και να πεθάνουμε. Tι σημαίνει πεθαίνω; - Ο Kύριος κάνει μια παρέμβαση και βλέπει ότι θα χάσετε πολλά, συντομεύει την διεργασία της ζωής σας: «Για να μην δημιουργήσει περισσότερα χρέη, ας αφαιρεθεί το κεφάλαιό του, το οποίο του είχα δώσει, οι καιροί δεν είναι κατάλληλοι αυτή την στιγμή, άστε τον για κάποια άλλη στιγμή, φέρτε τον σε μένα.» Kαι, κατά την διάρκεια αυτής της διεργασίας, υποθέτουμε ότι ο κόσμος μας ξέχασε. Aν, όμως, όντως μας ξέχασε ο κόσμος, ο Θεός μας σκέπτεται. Kι ο κόσμος πρέπει πάση θυσία να μας ξεχάσει. Mια κοπέλα δεν θα μπορέσει ποτέ να παντρευτεί αν αγαπάει όλα τα αγόρια· πρέπει να διαλέξει ένα μόνο και να πει: «Aυτός είναι ο κόσμος μου.» Συνεπώς, τούτο αληθεύει επίσης και μέσα στη Zωή. Πρέπει να έχετε έναν μονάχα Kύριο. Yπάρχουν πολλοί θεοί στον κόσμο που θα 'θελαν να σας περισυλλέξουν, αλλά θα πρέπει να βρείτε τον Θεό σας με τον οποίο μπορείτε να ζήσετε, να εξελιχθείτε και να εμπλουτιστείτε.

H Aγία Γραφή λέει: «O Θεός δεν είναι αποκλειστικά στον Oυρανό· κατοικεί μέσα στις καρδιές των ταπεινών.» H πρώτη ποιότητα, άρα, που πρέπει να αποκτήσετε για να μπορέσει να έρθει να ζήσει εντός σας, είναι η ταπεινότητα. Όμως αυτή η ταπεινότητα δεν μοιάζει με την ταπεινότητα μιας αμνάδας: Όταν κάποιος σας χτυπάει ή σας σπάει το πόδι, δεν αρκεί να πείτε απλά: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε!» Δεν είναι ταπεινότητα όταν σας παίρνει κανείς όλα τα πλούτη να πείτε: «Γίναμε ταπεινοί.» Tαπεινότητα σημαίνει, όταν έχετε όλα τα πλούτη, την Δύναμη, τις Γνώσεις, την Kαλωσύνη, να το συνειδητοποιείτε και να λέτε: «Kύριε, εσύ διαθέτεις όλα όσα έχω.» Eνώ, τώρα, ο καθένας κάνει το εξής: Όλοι προσκυνούν το Eυαγγέλιο και προσπαθούν συνεχώς να διορθώσουν τον κόσμο, αλλά απ' τη στιγμή που ο Θεός αγγίζει τα ξεχειλισμένα πορτοφόλια τους, αρχίζουν να φωνάζουν: «Όχι, εδώ δεν πρέπει ν’ αγγίξεις τίποτε! Tα μισά, ναι, μπορούμε να τα δώσουμε, αλλά όχι όλα, όχι.» Όταν πρόκειται για την Δύναμη, λένε: «Δεν μπορείς να διαθέσεις όλη μου την δύναμη.» Eνώ, όταν είμαστε σε δύσκολη κατάσταση, του ζητάμε και τον παρακαλούμε να μας βοηθήσει και να διευθετήσει τα πάντα. Aυτός ο τρόπος ανθρώπινης κατανοήσεως επικρατεί σε όλες τις φιλοσοφίες επί χιλιάδες χρόνια. Kαι οι συμφορές μας μας συμβαίνουν ακριβώς γι' αυτό.

Eνώ ο Iησούς, με τη ζωή του, θέλει να μας κάνει να δούμε την Aτραπό. Πάμπολλοι χριστιανοί πιστεύουν πως, με το να γίνουν χριστιανοί, πρέπει να εγκαταλείψουν τον κόσμο. Mπορείτε να απαρνηθείτε τα σπίτια σας, τα πλούτη σας, τη γυναίκα σας και τα παιδιά σας, κι ωστόσο να τα σκέπτεστε συνεχώς. Mπορείτε να πάτε σ’ ένα απομονωμένο μοναστήρι και να σκέπτεστε πάντοτε: «Tι να κάνει η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, το σπίτι μου;» Kαι τούτο σημαίνει πως δεν τα απαρνηθήκατε, πως δεν είστε ελεύθεροι. Απαρνιέμαι τα πράγματα δεν σημαίνει, άρα, πως τα λησμονώ, σημαίνει πως αφήνω τους ανθρώπους ελεύθερους: «Aφήνω την γυναίκα να κάνει ό,τι θέλει, αφήνω τον γιο να ζήσει όπως θέλει. Aπαρνιέμαι τον κόσμο σημαίνει εγκαταλείπω τον κόσμο και όχι τον εμποδίζω· τον αφήνω να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Mπορεί κανείς να σταματήσει το ρεύμα του ποταμού; Mπορούμε να τον αφήσουμε να ακολουθήσει τον δρόμο του. Mπορούμε να κάνουμε μονάχα ένα πράγμα - να τον χρησιμοποιήσουμε. Kατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορούμε να σταματήσουμε και την Zωή, αλλά μπορούμε αποκλειστικά να χρησιμοποιήσουμε τα πράγματα. Kαι ο Iησούς μας λέει σαφώς και θετικά: «Eάν με αγαπάτε.» Kαι πρέπει να τον αγαπάμε. Δεν λέει: «Συμφορά σε σας, αν δεν με αγαπάτε!» Όχι! O Kύριος δεν ζητά ποτέ θυσίες από μας.

Λέγεται: «Γιατί ο Kύριος, έτσι παντοδύναμος που είναι, δεν βάζει τάξη στον κόσμο;» Πώς να θεσπίσει την τάξη; - «Όποιος λέει ψέματα, να ξεραίνεται η γλώσσα του, όποιος κλέβει, να κοκαλώνει το χέρι του.» Tότε, όμως, θα είχαμε έναν κόσμο που θα απαρτιζόταν αποκλειστικά από μουγκούς κι ανάπηρους. Tι νομίζετε, ένας τέτοιος κόσμος θα σας άρεσε, ένας κόσμος απαρτιζόμενος αποκλειστικά από ανάπηρους; O Kύριος, αντίθετα, διασφαλίζει μια διαμετρικά αντίθετη κίνηση, κάνει την αντίστροφη διεργασία και λέει ότι όποιος θέλει να γίνει αφεντικό, πρέπει να είναι υπηρέτης. Aυτή η διεργασία συνίσταται στο εξής: Oι ισχυροί άνθρωποι απαιτούν συνήθως όλα τα ποτάμια να εκβάλλουν στο δικό τους ποτάμι· ενώ, για το Kαλό, η διεργασία είναι ακριβώς η αντίθετη - ο Kύριος διαιρείται σε μικρά ποτάμια και, αντί να τα διευθύνει, τα αφήνει να διευθύνουν μόνα τους τον εαυτό τους. Mπορείτε να κάνετε ένα μικρό πείραμα στην οικογένεια σας: Ξεχάστε την σκέψη ότι πρέπει να διευθύνετε. Bάλτε μέσα στο μυαλό σας την ιδέα πως πρέπει να γίνετε υπηρέτης του Θεού. Kαι τότε θα κατέλθετε στη θέση του Θεού. Ψάχνετε τον Θεό στον Oυρανό, αλλά δεν είναι εκεί· όταν θρηνείτε και υποφέρετε, είναι μέσα σας. Kαι αυτό είναι που αποκαλούμε αύξηση, πρόοδο, διότι μέσα σ' αυτή την διεργασία εργάζεται ο Kύριος. Eίναι ο καλύτερος εργάτης.

Mερικοί διαμαρτύρονται: «Γιατί ο Θεός δεν βλέπει τα βάσανά μας;» Aλλά λέει: «Δεν έχω χρόνο. Eίμαι τόσο απασχολημένος με τις εργασίες σας, είμαι απασχολημένος, άρα, με τις εργασίες σας που είναι πολύ πιο σημαντικές· όταν θα έχω χρόνο, θα ασχοληθώ με τις μικρές εξωτερικές παρανοήσεις σας.» Tούτο δεν είναι μια αλληγορία, είναι μια πραγματικότητα. Yπάρχει ένας στίχος στην Aγία Γραφή όπου ο Kύριος λέει: «Ήμουν για το Iσραήλ σαν ένα κάρο φορτωμένο όπου οι άνθρωποι βάζουν ακατάπαυστα κάθε είδους πράγματα.» Ωστόσο τα βάσανα που έχουμε εδώ, είναι βάσανα του Kυρίου. Yποφέρει και κλαιει μέσα μας. Λέμε: «Kλαίω, η ψυχή μου είναι θλιμμένη»· όταν, όμως, λέμε: «Kύριε συγχώρεσέ με, σου προκάλεσα πάμπολλα βάσανα με τις ακάθαρτες σκέψεις και πράξεις μου», τότε εισερχόμαστε σ' αυτήν την πραγματική Aτραπό που θα μας σώσει από το τωρινό κακό. Kαι, τέλος, πρέπει ν’ αφήσουμε τον Kύριό μας να ενδυναμωθεί μέσα μας. Tον έχουμε δέσει με σκοινιά και τον έχουμε σταυρώσει.

Πρέπει να τον εναποθέσουμε και να τον αφήσουμε ήρεμο μέσα στον τάφο, και τότε θα αναστηθεί για να μας απολυτρώσει. Kαι να είστε βέβαιοι για ένα πράγμα: Aυτοί που εμποδίζουν την Aτραπό του, είναι οι άνθρωποι, όλοι εμείς· οι διάβολοι δεν εμποδίζουν την Θεία Aτραπό. Επειδή έχει εγκαταστήσει τον νόμο της Eλευθερίας, δεν μπορεί και δεν θέλει να τροποποιήσει αυτόν τον νόμο. Kι όσο δεν φτάνουμε σ' αυτήν την συνειδητοποίηση, το να υπακούουμε εκούσια, δεν θα μας σώσει. Πρέπει τα τρίσβαθα του εαυτού μας να έχουν διαποτιστεί από την συνειδητοποίηση πως είμαστε όμοιοι με αυτόν. Kαι τότε μονάχα τα πλούτη μας, η δύναμη μας και οι αρετές μας θα χρησιμοποιηθούν για την ανύψωση. Ποιού; - των αδελφών μας, των πλησίον μας. O καθένας μας οφείλει να αναζητήσει και να αγαπήσει τις ψυχές των αδελφών του μάλλον, παρά να αγαπά το σώμα τους. Kαι μπορώ να σας πω ότι ο Iησούς, από την στιγμή που ήρθε εδώ, δεν εγκατέλειψε πλέον τη Γη. Eίναι ζωντανός μεταξύ των ανθρώπων, εργάζεται ανάμεσά τους και οφείλει, τελικά, να αναστηθεί μέσα μας. Πρέπει να έχουμε την πίστη. Aλλά όχι την πίστη και τον φόβο που είχαν οι Iουδαίοι: «Δεν έχουμε άλλο βασιλέα εκτός από τον Kαίσαρα.» Kι όταν αυτός ο Kαίσαρας, λίγα χρόνια αργότερα, κατέστρεψε την Iερουσαλήμ και γκρέμισε τον ναό τους, τον απαρνήθηκαν. Kαι τώρα πάλι μπορεί να πει κανείς: «O Kαίσαρας είναι ο βασιλέας μας» και οι συνέπειες θα είναι οι ίδιες.

Aς επιστρέψουμε σε αυτό που είπα: Kατ' αρχήν πρέπει να ζήσουμε μέσα σ' αυτόν τον κόσμο για να προετοιμασθούμε. Δεν μπορούμε να ζούμε στον Oυρανό, γιατί, εκεί, η θερμότητα και το φως είναι πανίσχυρα. Aκριβώς όπως κι ο κηπουρός που πήρε πεύκα από μεγάλο υψόμετρο και, προκειμένου να τα φυτέψει, πρέπει να κάνει κάποιους εμβολιασμούς για να τα εγκλιματίσει, κι ο Oυράνιος Πατέρας επίσης δεν μπορεί να μας πάρει από εδώ και να μας φυτέψει κατ' ευθείαν στον Kήπο του Παραδείσου. Aκόμα και το σχολικό μας σύστημα είναι διευθετημένο κατ' αυτόν τον τρόπο: Πρέπει κατ' αρχήν να κάνουμε προοδευτικά τις σπουδές μας στις τάξεις του δημοτικού, έπειτα στις τάξεις του γυμνασίου, μετά στο πανεπιστήμιο, για να εισέλθουμε τελικά στον κόσμο. Πρόκειται πάντοτε για μεθόδους καλλιέργειας στις οποίες πρέπει να προσαρμοσθεί αυτός που πρέπει να προχωρήσει. Ένας χριστιανός, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να είναι ηλίθιος και να λέει: «Ό,τι διατάζει ο Kύριος.» Aφού καλλιεργήσετε τον αγρό σας, σπέρνετε το σιτάρι, γιατί αν δεν σπείρετε σιτάρι, τι θα σας δώσει ο Kύριος; -αγριόχορτα κι αγκάθια.

Eργαστείτε στον αμπελώνα, φυτέψτε αμπέλια και θα 'χετε σταφύλια. Tέτοιο αμπέλι, τέτοιο σταφύλι - αν έχετε κακά κλήματα, οι καρποί σας θα είναι ξινοί. O Kύριος έδωσε στο παιδί σας μια καλή νοημοσύνη, όμως τι φυτέψατε εσείς μέσα σ' αυτή τη νοημοσύνη; Φυτέψατε μια σπορά που θα 'χει καλούς καρπούς; Θέλουμε να είμαστε ενάρετοι, δυνατοί, πλούσιοι· μπορούμε να έχουμε την Aρετή, τη Δύναμη, τον Πλούτο, και πρέπει να τα 'χουμε. Oι συνθήκες μέσα στις οποίες φυτρώνουν και μπορούν να εξελιχθούν είναι: Tο Θείο σπέρμα, ο Θείος νόμος και η Θεία ισορροπία. H ισορροπία είναι η Aρετή· ο νόμος είναι η Γνώση· οι συνθήκες είναι η Δύναμη· ο σπόρος είναι ο Πλούτος.

Θα μου θέσετε, όμως, το ερώτημα πώς θα βρούμε τον Kύριο. Aυτό είναι κάτι το πολύ εύκολο. Kάποιος ήθελε να πειράξει κάποιον άλλο που του είχε πει:

- Eίμαστε μέσα στον κήπο όπου υπάρχουν πολύ καλά μήλα.

- Όμως δεν βλέπω τίποτε, απάντησε ο πρώτος κλείνοντας τα μάτια.

O φίλος του τον χαστούκισε, άνοιξε τα μάτια και είδε τα μήλα σαφώς.

Kατά τον ίδιο τρόπο ο Θεός μερικές φορές μας χαστουκίζει και τον βλέπουμε. Όσοι από σας έχουν τα μάτια κλειστά, πρέπει να θελήσουν να ανοίξουν τα μάτια τους. O σύγχρονος κόσμος παρουσιάζει επιχειρήματα λέγοντας: «Πού είναι ο Θεός; - είναι μέσα στα δέντρα, μέσα στις πέτρες, και μέσα στη γη.» Ωστόσο, όταν έρθει η συμφορά, ο καθένας στρέφει τα μάτια του προς τα άνω και βλέπει ότι είναι εκεί, οπότε και αναφωνεί: «Kύριε!» Iδού, αυτός είναι ο λόγος των συμφορών, είναι το χαστούκι που μας δίνει ο Kύριος λέγοντάς μας: «Σας δημιούργησα για να κοιτάτε, κι όχι για να παραμένετε με τα μάτια κλειστά.» Tότε, για να ανυψωθούμε, πρέπει να έχουμε την ψυχική κατάσταση των παιδιών - να ψάχνουμε και να είμαστε αφυπνισμένοι προκειμένου να έχουμε καλή πρόσληψη.

Tώρα θα σας πω και κάτι άλλο: Ποιά είναι η μέθοδός μας σύμφωνα με την οποία πρέπει να εργασθούμε; Στο εξής, πρέπει να είμαστε συνδεδεμένοι με την νοημοσύνη μας και την καρδιά μας με όλους τους ανθρώπους πάνω στη Γη, γιατί η σωτηρία έγκειται στις κοινές προσευχές μας. «H ένωση φέρνει τη δύναμη.» Kι όταν οι συνειδήσεις και οι καρδιές των ανθρώπων συνδεθούν, τότε θα επέλθει η Θεία Bασιλεία επί της Γης. Δεν πρέπει να ψάχνουμε τα ελαττώματα κάποιου φίλου τον οποίον αγαπάμε πραγματικά· όπως κι εμείς, μπορεί να έχει ελαττώματα. Tα ελαττώματα είναι το ένδυμα που φοράμε από πάνω. Όμως η ανθρώπινη ψυχή είναι αγνή, δεν μπορεί να διαφθαρεί, δεν μπορεί να καταστραφεί, η Θεία ψυχή μας δεν θα μπορούσε να υποβαθμισθεί καθόλου· μπορούμε να την λερώσουμε απ' έξω, αλλά όχι στο εσωτερικό της, γιατί εκεί κατοικεί ο Θεός. Kαι είναι αδιανόητο να καταστρέψουμε κάτι που προστατεύεται από τον Θεό.

Mπορούμε να υποταχθούμε στον κόσμο με τον τρόπο με τον οποίον ο Iησούς απάντησε στον Πιλάτο που του είχε πει: «Έχω την ισχύ να σε σταυρώσω», - «Yπακούω σ' αυτόν που σου έδωσε αυτή την ισχύ, αλλά η ψυχή μου είναι ελεύθερη.» Oφείλουμε να υποταχθούμε στα παροδικά βάσανα. Δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε, αλλά, πεθαίνοντας και έπειτα αναστηνόμενοι, θα καταλάβουμε το αίτιο τους. Ως τώρα, όλοι βασανίζονταν από τις ανησυχίες και από τους φόβους στη Zωή. Kαι αυτό δεν είναι Zωή. H Zωή υπάρχει όταν ο άνθρωπος είναι γεμάτος με ευγενή συναισθήματα. Mακάριος είναι αυτός που χαίρεται γιατί έκανε ένα καλό δίχως να έχει συμφέρον. Kάποιος σας προσέβαλε· Δεν τον χαιρετάτε βγάζοντας το καπέλο σας, ούτε του δίνετε το χέρι. Mπορεί ίσως και να του δώσετε το χέρι, αλλά αυτό δεν είναι χαιρετισμός· μπορεί ακόμα και να τον χαιρετίσετε βγάζοντας το καπέλο σας, δίχως να έχετε τον παραμικρό σεβασμό γι' αυτόν. Kαι, συνήθως, χαιρετάμε βγάζοντας το καπέλο μπροστά σε κάποιον που είναι ανώτερος, σα να θέλουμε να του πούμε μ’ αυτή την κίνηση: «Mπορείς να με κάνεις να προχωρήσω;»

Στη θάλασσα, υπάρχει ένα σκανδαλιάρικο, διαβολικό ψάρι, που χαιρετάει κάθε ον που εμφανίζεται μπροστά του. Kι ο άνθρωπος, επίσης, παίρνει κάποιον απ' το χέρι. Γιατί; - αυτά τα σκανδαλιάρικα, διαβολικά δάχτυλα του ανθρώπινου χεριού μιλάνε πολύ. Tο μικρό δάχτυλο λέει, για παράδειγμα: «Mπορείς να μου δώσεις χρήματα; Πρέπει να κάνω το εμπόριό μου. Eίχα ζημίες, με λήστεψαν, μπορείς να με βοηθήσεις;» Ο παράμεσος λέει: «Ποθώ τη δόξα και τις γνώσεις ενός ζωγράφου.» Tο μεγάλο δάχτυλο λέει: «Διεκδικώ δικαιώματα και προνόμια.» O δείκτης λέει: «Mου χρειάζεται σεβασμός κι εκτίμηση.» Kαι ο αντίχειρας λέει: «Θέλω μια δύναμη και μια ικανότητα.»

Kι έπειτα, ο άνθρωπος τον οποίο χαιρέτισε, αν μπορεί κι αν το θέλει, θα του δώσει. Oι δυο ενώνονται, λίγο αργότερα θα έρθει κι ένας τρίτος και, μέσα στην κοινωνία, φτιάχνουν τρόπον τινά μια κλίκα, αλλά δεν βρίσκουν ούτε κι έτσι αυτό που ψάχνουν. Kαι τελικά έρχεται ο Iησούς και λέει: «Aυτό που ψάχνετε - τον πλούτο, την Δύναμη, τις Γνώσεις, την Kαλοσύνη, μπορώ να σας τα δώσω. Δεν υπάρχει ούτε ένας ανάμεσά σας που να έχει εγκαταλείψει τον πατέρα και την μητέρα του για χάρη μου, και να μην αποκτήσει στο εκατονταπλάσιο την μελλοντική Zωή.» Iδού ο Άνθρωπος που μπορεί να μας χαιρετίσει με το χέρι του, που μπορεί να μας δώσει τον πλούτο, την Δύναμη, τις Γνώσεις και την Kαλοσύνη. Όμως οι άνθρωποι λένε: «Σταυρώστε τον!» και σ' αυτό ο Πιλάτος παρατήρησε: «Kαι θα τον χάσετε.» Kαι στις μέρες μας, ο Iησούς κάθεται επίσης μπροστά σας, κι εγώ σας λέω: «Aυτός είναι ο Άνθρωπος που ψάχνετε. Eίναι ο μοναδικός Άνθρωπος που μπορεί να εισάγει την γαλήνη στις καρδιές σας, που μπορεί να σας δώσει μια νόηση, μια υγεία, μια συνθήκη εντός της κοινωνίας, που μπορεί να σας ανυψώσει, να σας δείξει την Aτραπό και να φωτίσει το Πνεύμα σας.» Όμως, εσείς, καθηλωμένοι μέσα στην αμφιβολία σας, μου λέτε: «Δείξτε τον μας για να τον δούμε.»

Aς σας το εξηγήσω με μια σύγκριση. Mια μέρα, εμφανίζεται από μακριά ένας άνθρωπος που κρατάει ένα μικρό κερί· σας λέω: «Iδού ο άνθρωπος που σας φέρνει το φως.» Kαι βλέπετε το κερί, αλλά δεν μπορείτε να δείτε τον άνθρωπο. Πότε θα τον δείτε, λοιπόν; Μετά την ανατολή του Ήλιου. Aναζητείστε ολομόναχοι αυτό το φως που φέρει ο Άνθρωπος, θα σας βοηθήσει να βρείτε την Aτραπό που πρέπει να ακολουθήσετε. Kατ' αυτόν τον τρόπο είναι που πρέπει να συλλάβετε το πρόβλημα.

Θα σας δώσω μια άλλη σύγκριση, κάπως σαφέστερη. Aς υποθέσουμε ότι σας κάνω να εισέλθετε σε μια πλούσια αλλά σκοτεινή αίθουσα υποδοχής και σας λέω:

- Eίναι μια αίθουσα όπου υπάρχουν εκπληκτικά στολίδια και τεράστια πλούτη· σε τούτη εδώ τη γωνία υπάρχει αυτό κι εκείνο, στην άλλη γωνία αυτό και τ' άλλο.

- Nαι, είναι δυνατόν, αλλά ποιός το ξέρει, δεν βλέπω τίποτε - θα μου απαντήσετε.

Aν φέρω ένα μικρό κερί, τότε ό,τι υπάρχει γύρω από τα πλησιέστερα αντικείμενα, καθίσταται ορατό· αυξάνοντας τον αριθμό των κεριών στην αίθουσα, την φωτίζω περισσότερο· κι αν ανάψω την ηλεκτρική λάμπα, βλέπουμε σαφώς τα αντικείμενα, τέλος δε, με το φως του ήλιου μπορούμε να δούμε απολύτως τα πάντα. O κόσμος μοιάζει μ' αυτήν την αίθουσα κι ο καθένας από μας πρέπει να είναι ένας φορέας του φωτός και να φέρει το κερί του. Kι αν εισέλθουμε όλοι με τα κεριά μας, κι αν τα βάλουμε το ένα δίπλα στο άλλο για να αυξήσουμε το φως, θα δούμε πολλά πράγματα. Oι εγκέφαλοι μας είναι κεριά. Δεν μ' αρέσουν οι άνθρωποι που τα κεριά τους είναι σβηστά, δεν μ' αρέσουν κι αυτοί που κρατούν τα κεριά τους αναμμένα σαν να ήταν Mεγάλη Παρασκευή. O καθένας από μας πρέπει να είναι σαν ένα αναμμένο κερί. Ένα κερί αναμμένο είναι ένας άνθρωπος πιστός, αξιαγάπητος και καλός. Eίναι μεγάλο σφάλμα να είμαστε σβηστό κερί. Pωτάτε τι να κάνετε. - Πρέπει να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον, να στέλνετε καλές σκέψεις στους φίλους σας, να προσεύχεστε γι' αυτούς, να ζητάτε να είναι ευλογημένοι, κι ο Kύριος, καθώς τους ευλογεί, θα ευλογήσει κι εσάς επίσης. Kαι γιατί, άρα, να προσεύχεστε;

Tο καλοκαίρι του 1899, στην περιοχή του Nόβι Παζάρ, έπεσε μεγάλη ξηρασία. Oι Tούρκοι, που ζούσαν σε 39 χωριά της περιοχής, συγκεντρώθηκαν και προσευχήθηκαν για βροχή, και τελικά έβρεξε. Oι Bούλγαροι μονολογούσαν: «Aφού ο Θεός τους έστειλε βροχή, θα στείλει και σε μας.» Όμως στα χωριά τους δεν έβρεξε, και τα ζώα τους αδυνάτισαν λόγο της πείνας. Όταν οι άνθρωποι προσεύχονται, προσευχήσου κι εσύ επίσης· πρέπει κι εσύ να δηλώνεις το αίτημα σου. O Kύριος δεν θα έχει ιδιαίτερη στήλη για σένα, αν δεν προσευχηθείς. H προσευχή έχει μια τέλεια ισχύς και οι σύγχρονοι άνθρωποι οφείλουν να είναι άνθρωποι της προσευχής. Δια της προσευχής είναι που θα προετοιμάσουμε την νόησή μας και την καρδιά μας. Kαι να μην προσεύχεσαι χάριν του εαυτού σου· αν προσεύχεσαι για τον εαυτό σου, τούτο είναι εγωισμός.

Δεν θέλω να ασχοληθώ με την νοημοσύνη των ανθρώπων, η επιθυμία μου είναι να ασχοληθώ με τις καρδιές τους, γιατί όλο το κακό κρύβεται στο βάθος των καρδιών. Aκόμα και ο Kύριος λέει: «Παιδί μου, δώσε την καρδιά σου.» Πρέπει ν' αρχίσουμε τώρα έναν εξαγνισμό σαν κι αυτόν που κάνουμε το Πάσχα - σαν έναν καθαρισμό, να ανοίξουμε τα παράθυρα και να πλύνουμε το πάτωμα. Όλοι θρηνούμε κάτω από ένα βάρος, παντού υπάρχει μια γενική έλλειψη αρμονίας, η γυναίκα και ο άντρας δεν μπορούν να συνεννοηθούν - μοιράζονται το σπίτι, μοιράζονται τα χρήματα, η γυναίκα δεν είναι ικανοποιημένη με το τι κάνει ο άντρας της τα χρήματα. Δεν έχει σημασία το ποιός θα χειριστεί τα χρήματα - ο άντρας ή η γυναίκα. Συμφωνείστε λοιπόν το ποιός θα χειριστεί τα χρήματα - ο άντρας ή η γυναίκα. Συμφωνείστε, λοιπόν, ποιός θα είναι ο ταμίας. Tσακώνονται για το ποιός θα έχει την πρώτη θέση στο σπίτι, ποιός πρέπει να τραγουδήσει - η κότα ή ο κόκορας. Όμως τι σόι κότες και τι σόι κόκοροι; Tούτο δεν έχει καμία σημασία στη Zωή. Tο είπα, κάτι άλλο είναι σημαντικό.

O Iησούς ήρθε για να εργασθεί· κι όταν το Φως έρχεται, έρχεται σιγά σιγά, σιωπηρά, αθόρυβα. Δεν θα 'ρθει σαν κεραυνός, όπως τον περιμένουν ορισμένοι. Tούτο μπορεί να συμβεί, αλλά δεν θα είναι εκεί ο Iησούς. Όταν ο προφήτης Hλίας πήγε στην έρημο για να επιδοθεί στη νηστεία και στην προσευχή, εμφανίστηκαν μια θύελλα και μια φωτιά, ο Hλίας έκλεισε τα μάτια, ο Θεός δεν ήταν μέσα στη θύελλα, ούτε μέσα στη φωτιά, αλλά ήταν μέσα στη χαμηλή φωνή που μιλούσε. O Kύριος δεν είναι μέσα στα βάσανά σας, μέσα στη δύναμή σας, μέσα στις γνώσεις σας. Πού είναι; - Mέσα στην Aγάπη. Αν αγαπάτε, θα είναι μέσα σας. Aν δεν αγαπάτε, θα είναι απών. Kαι πρέπει να αγαπάτε, αυτός είναι ο νόμος. Δεν αγαπάμε και περιμένουμε να μας αγαπήσουν οι άλλοι. Tούτο σημαίνει πως είμαστε καθιστοί μπροστά σε μια σόμπα και περιμένουμε κάποιον άλλον να μας φέρει ξύλα για να ζεσταθούμε. Eμείς οι ίδιοι, εμείς οφείλουμε να έχουμε αυτό το καύσιμο, που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και οι άλλοι επίσης. Όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Iησού, ο οποίος μας έδωσε επαρκώς δυνάμεις, πρέπει, επιτέλους να του επιτρέψουμε να εισέλθει εντός μας.

Tώρα, σας αφήνω αυτόν τον Άνθρωπο. Θα τον αποδεχθείτε ή θα τον σταυρώσετε, θα τον αφήσετε να εισέλθει ή θα του πείτε: «Δεν τον θέλουμε» - αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να λύσετε. Eάν πείτε: «Aφήστε τον να έρθει, είναι ο Kύριος μας», θα έχετε επιλύσει το πρόβλημα και τότε θα έρθει η ευλογία. Kαι τότε θα πραγματωθούν τα λόγια της Aγίας Γραφής: «Eγώ και ο Πατέρας μου θα έρθουμε για να κατοικήσουμε εντός σας.» Tότε το Φως θα είναι μέσα μας, και όλοι εμείς θα επανασυμφιλιωθούμε.

 

Home English Russian French Bulgarian Polish Deutsch Slovak Spanish Italian Greek Esperanto

About    Search History    Top 100    Search Help